27 Kasım 2015 Cuma

yokluğun,varlığını sorgulatıyor. eski resimlerin ardında,gerçekten yaşanmış mı o günler sorgusu altında çeviriliyor resim arkası,mürekkebi akmış samimi küçük notlar.. siyah beyaz resimler,küçükken geçmişte renklerin varolmadığını düşündürürdü bana. derdim 'ama en azından gökyüzü aynı bugün olduğu gibi masmavidir!' yaşadık mı o günü? o günün takvim yaprağı,parçalarına ayrılıyor gölün sakin yüzeyinde. suya yansıyan yüzün güneş ışınlarında yokoluyor. güneş hep kıskanırdı zaten seni. ben de simdi seni, ayaklarının altında dönen dünyadan kıskanıyorum. tepende dönen o gökyüzünden,yansımanın düştüğü vitrin camlarından,adımladığın kaldırım taşlarından,son nefesini aldığın sigara izmaritinden kıskanıyorum.

öyle uzağım çünkü sana,sanki sana hiç dokunmamış,yollarımız hiç kesişmemiş gibi.

Hiç yorum yok: