20 Ekim 2014 Pazartesi

Düşüş'ten düşlere..

Ruyamda durmadan o yolu aradım,kaybettigim o yolu. Oyle kostum,oyle aradim ki durmadan kalbimde hala yorgunlugu. Nihayetinde buldum. Toza topraga bulanmisti tum sokak.. Bir zamanlar mucizelere acilan o kapinin onunde durdum,uzattim elimi acmak icin ve ilk dokunusumla tokmagi düstü yere. Vazgec diyordu birseyler,coktan vazgecmistim ki zaten diyip döndüm yoluma.. Peki hangi yola? İnanin bilmiyorum su siralar yolum hangi yol ama oncelerde yurudugum yollardan cok daha guzel bu bilmedigim sokaklar. Hic pismanlik yok bastigim adimlarda, ne kucuk bir tereddut. Burda kimse kimseyi tanimiyor. Kimse de yok sorgulayan bakislar. Gokyuzune bakmadan da ozgursun burada , oylesine durusun. Dusunuyorum da denizli'de ozledigim seyler o kadar az ki. Hersey son kullanma tarihini tuketmisti. Oraya ait olmadigimi zaten basindan beri biliyordum. Ve artik iyiki burdayim,iyiki seninim İstanbul. 


Thanks God,


Hiç yorum yok: