28 Şubat 2013 Perşembe


umutsuzluğu taç yaptım saçıma taktım
kendi kendimi ilan ettim”umutsuzlar kraliçesi”
tacım var
bir de 
ayaklarım var buz gibi
kendim reddetmekteyim
bir çift çorap giymeyi
oysa parmakları geçirmeli çoraplar vardı
bir zamanlar giydiğim
sıkılmadan yerleştirmeye uğraşırdım her parmağı
öyle ustalaşmıştım ki artık 
bir zaman geldi de kendileri yerleşti içine
sonra ne olduğunu bilmediğim çorap
kim bilir nerede
neyse ne
şuan soğuk ayaklarım
çünkü hiç yok artık parmak geçirmeli çorabım
ben izin vermediğim için
yok
yazamadığım için birikişi gibi duygularımın
oysa ki bugün mutluydum
ve güçlü hissetmiştim kendimi
bir çivi olana kadar bekledim ayaklarım
ve hızlıca çaktım kafama onları
artık ayaksızım
umutsuzluk tacım bile yere düştü
hiç bir bağlantımı bulamadım yaşamla alakalı

Hiç yorum yok: