4 Aralık 2012 Salı

Yelkovan ve akrep soluk soluğa,bir yokuşu tırmanıyorlar.Öyle hızlılar ki.Alınlarındaki terler geçmişe akıyor,geleceğe biraz rüzgar katıyor.Onlar tırmanırlarken,gözlerim yoruluyor,sözcüklerim eskiyor,duygularım hafifliyor,aynadaki görüntüm bir önceki bene benzemiyor.Şimdilerde çok üzüldüğüm,bir zaman sonra hiç umrumda olmuyor -sahi mi?-

Zamanın değiştiremediği bir şey var mı diye soruyorum kendime
bilemiyorum diyor bakışlarım,içimdeki tek ses o diyor,o değişmiyor.
Ondan kalan tek bir parça,o parça hiç değişmiyor.

Hiç yorum yok: