21 Kasım 2012 Çarşamba

sözcüklerin üstlerinden bir bir zıplıyorum,son durağım uzuun upuzun bir cümle
'soğukla başı belada yalnızlık'
-niye soğukla daha da sevimsiz yalnızlık-bu haksızlık-
ayaklarımın değdiği yerden içe göçüyorum,en dibe kadar iniyorum
bir hamurun içine düşmüş gibi,tüm elastik güçler bana karşı
ben son gücümle yukarı bakmaya çalışırken
birden tüm güç bende oluveriyor
olduğum yerden en tepeye fırlatılıyorum
ve şimdi
bilmediğim bir diyardayım,burası umut dolu


Hiç yorum yok: