19 Eylül 2012 Çarşamba

Fırlat üzüntüleri gökyüzüne,dağıt gülümsemeni tüm yeryüzüne
Hakketmeyenler de olacak elbet,ama sen boşver kimi gülümsemen neşen kimi alayın olur!
Hem artık canın o kadar da acımıyor.
Hem artık biraz umursamamayı da kendine öğrettin.
Yaşamak için burdayız,içimizdeki iyiliği kaybetmeden..
Lütfen dinleyin beni!
Gözlerinizdeki gizli tebessüm,yanağınızın kenarını süsleyen gamzeniz
hep orada dursun
Bir kerecik de benim için
Şimdiii
ne olursa olsun hayat sayfalarımızda
Bir kerecik de yaşadığımız için gülümseyelim


:-)

2 yorum:

Elif dedi ki...

ilk kez böyle neşeli bir post okudum senden.
oh be :))

nes dedi ki...

haha evet biraz öyle sanırım bu benim ilk 'neşeli' postum.
farkettim de ne zaman kötü hissetsem bloga girip birşeyler yazma ihtiyacı hissediyorum,almam gereken bir ilaç gibi.Üzüntülerimi yazıp,çıkıyorum.Yani vaziyet öyle olunca ister istemez yazıların hepsi birer trajedi olup çıkıveriyor :) bu kez bozdum kuralı,bu kez blogumun yüzü de gülsün istedim :)