28 Haziran 2012 Perşembe

İçimdeki acıyı anlatması da..yazması da..çok zor.
Pazar günü ruhumda anlamlandıramadığım bir daraltıyla uyandım.O sabah uyandığımda her şey her zamankinden daha da anlamsızdı.Yaşama sevincim olabildiğine düşük,gözlerimi açtım güne.Kuzenimle evlerimize gitmek için hazırlandık.Ama o gün yine bir şey vardı ki eve dahi girmek istemiyordum.Biraz yürüyüp nefes almaya karar verdik.Nereye yürüdüğümüzü bilmeden yollarda yürüyor,durmadan şakalaşıyorduk.Birden bir düğün arabası geçti karşı yoldan..Bembeyaz bir araba,pembe fiyonklu plakası aşk!Ne de tatlıydı,ne de güzel olmuş diyip yolumuza ilerledik.Bilmiyordum,inanın bilmiyordum o arabanın içinde damatlığıyla onun olduğunu.Yanında aşık olduğu kadın,beyazlar içinde..Gözlerinin içine bakıp seni seviyorum diyor,elini tutup dudaklarına götürüyor,öpüyor..Bu bizim en mutlu günümüz diyor kadın,aşık olduğu gülümsemesiyle alnından öpüyor kadını.İkiside nasıl mutlu..Ben herşeyden habersiz evimin yolunu yürüyorum.O günün gecesi son bir kez profiline girmek istiyorum.Saat 02.38.Donakalıyorum.Yalnızca 5 dk önce bir video eklenmiş.O ve yanında hayatını birleştirdiği insan.Bilgi kısmında isimleri ve yalnızca bir soyadı.Bu mutlu günlerinde mutlu kareleri ölümsüzleştirerek fotoğraflarını çeken bıdıbıdı colora teşekkür ediyorlar.Gülümsüyor,kadın mutluluklar diliyor,elini tutuyor beyazlar içinde gelinin.Kalbim paramparça oluyor.O videoda ben ona bir kez daha aşık olurken,düşmekten en çok korktuğum durumun tam ortasında buluveriyorum kendimi.
O gece hiç uyumadım.Onun en sevdiği şarkıyı anlamsızca dinledim.Onların ilk gecelerinde,en mutlu gecelerinde ben odamda yalnız başıma kalbimdeki kesiklerle başbaşa kalakaldım.Bu acıyı tarif etmek çok zor,bu kanayan acıyı nasıl durdurucağım konusunda ne yapacağımı bilmiyorum.O evlenmiş.Her şey çok kötü,durup durup gözlerimin dolmasına engel olamıyorum.Ben ne yapacağım,nefes alamıyorum

Hiç yorum yok: