8 Mayıs 2012 Salı

Günler takvim yaprakları gibi kopup dökülüyor kucağıma.Değişen yalnızca sayılar mı isimler mi hisler mi bilemedim.Cümleler söylendiğinde uçup gidiyor.
Bazen düşüncelerimi de saçlarım gibi rüzgara bırakıyorum.Kimisi uçuyor,kimisi takılı kalıyor saçlarımın ucuna.Rüzgar ters yöne estiğinde yüzüme çarpanlarsa hep onlar.Çoğu şeyi umursamamayı öğrendim,ama seni henüz öğrenebilmiş değilim.Seni umursamamak mümkünlüğü yok henüz kalbimde.
üzgünüm ama bu yüzden değil
senin kalbinin bir köşesine dahi takılamayışım işte bu,rüzgar uğultusunda ortaya çıkan en koyu cümle.

Hiç yorum yok: