12 Şubat 2012 Pazar

çok mutsuzum



Heryerden köşeye sıkıştırıldım bu kez.Huzur aldığım tek şey yalnız başıma evde oturup bitki çayımı yudumlamak..
çok güzel bir dostluğum vardı şimdiyse moral bozmaktan başka bir işe yaramaz oldu
içim sıkılıyor
bir şeye ağlıyorum sonra aklıma başka bir şey geliyor ona ağlıyorum derken matruşka gibi her şeyin içinden bir şey çıkıyor saatlerce ağlıyorum
yalnızım
her ne olursa olsun beni sevecek,beni koruyup kollayacak,şöyle bir durup bana baktığında içimdeki tüm sıkıntıyı eritecek o prensim nerede?
gözlerine bakınca huzur bulabileceğim biri kalmadı bu diyarda
bende duvarlara bakıp ağlıyorum
insanları üzmek en nefret ettiğim şey,onları incitmek en çok korktuğum şey
sözcüklerimi kullanırken bile onları üzmeyeyim kırmayayım diye düşünürken
diğer insanların bana karşı umursamazca sözcüklerini savurduğu bu dünyada ben hala nasıl nefes alayım..
babama bakıyorum başka bir dünya
hayata bakıyorum,yalnızlığıma
içime kapanan bir çiçek gibiyim
gözyaşlarımı durmadan içime akıtıyorum
boğuluyorum,lütfen biri elimden tutabilir mi?
bir daha bırakmayabilir mi ne olursa olsun...

Hiç yorum yok: